Το Beton7 παρουσιάζει την Πείνα του Κνουτ Χάμσουν σε συνεργασία με το περιοδικό δρόμου "Σχεδία" και την EUNIC

"Εκ μέρους του Beton7 ευχαριστώ το περιοδικό δρόμου 'σχεδία' και την Eunic για τη συνδιοργάνωση της παράστασης 'Πείνα' του Κνουτ Χάμσουν. Η προσέλευση του κόσμου ήταν συγκινητική και ιδιαίτερα αυτή των ανθρώπων της 'σχεδίας'... το ταξίδι συνεχίζεται."

πέρης μιχαηλίδης

28 Σεπτεμβρίου 2015

To κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού Beton7 σε συνεργασία με το περιοδικό δρόμου «σχεδία», παρουσιάζει για τρεις μόνο παραστάσεις 25,26,27 Σεπτεμβρίου σε θεατρική διασκευή το λογοτεχνικό έργο του Κνουτ Χάμσουν «Η πείνα».

Μια παράσταση προσφορά για τους φίλους, αναγνώστες και τους ανθρώπους της «σχεδίας», καθώς και τους φιλοξενούμενους του ξενοδοχείου «Ιονίς» (ξενώνας φιλοξενίας αστέγων του ΚΥΑΔΑ Δήμου Αθηναίων) αλλά και για όλο τον κόσμο, στο πλαίσιο του προγράμματος Arts for Social Development της EUNIC.

Υπόθεση: Ένας συγγραφέας περιπλανιέται στους δρόμους της Χριστιάνιας (σημερινό Όσλο) προσπαθώντας να επιβιώσει πουλώντας άρθρα σε εφημερίδες. Παλεύοντας καθημερινά με την πείνα, την εξαθλίωση και την κοινωνική ταπείνωση, διατηρεί την ακεραιότητά του παραμένοντας πιστός στις υπαρξιακές του αναζητήσεις.

Συγγραφέας: Ο Κνουτ Χάμσουν είναι Νορβηγός μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ποιητής, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας (1920). Yπήρξε ηγετική φυσιογνωμία της νεορομαντικής εξέγερσης του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα. Το έργο του επηρέασε πολύ σημαντικούς συγγραφείς όπως ο Μπέρνχαρντ, ο Μπέκετ και ο Μπουκόφσκι.

Έργο: Η «Πείνα», που γράφτηκε το 1890, είναι ένα από τα αδιαμφισβήτητα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Γραμμένο στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, το πιο δημοφιλές και πολυμεταφρασμένο έργο του Χάμσουν, είναι ένα έργο έντονα αυτοβιογραφικό, κλειστοφοβικό και κατά στιγμές αφόρητα ρεαλιστικό, με σαφείς επιρροές από το «Υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι. Αποτέλεσε τομή στην ιστορία της λογοτεχνίας γιατί μετατόπισε το βάρος της αφήγησης στην ψυχολογία του ήρωα και κατάφερε να διεισδύσει όσο λίγα στην απελπισία της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά και το μεγαλείο που κρύβεται μέσα σε αυτήν.

Σκοπός της παράστασης είναι να αναδειχθεί η αναγκαιότητα της αλληλεγγύης στις σημερινές κοινωνίες και η προοπτική της είναι να παρουσιαστεί και σε χώρους που δραστηριοποιούνται διάφορες συλλογικότητες.

Συντελεστές

Μετάφραση - Θεατρική Προσαρμογή: Αναστάσιος Βενέτης

Σκηνοθετική Επιμέλεια: Μαρία Μητροπούλου

Κοστούμια: Δέσποινα Χειμώνα

Ερμηνεύει: Πέρης Μιχαηλίδης

Η παράσταση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος Arts for Social Development που οργανώνεται από την EUNIC (European Union National Institutes for Culture)

H EUNIC (European Union National Institutes for Culture) έχει ως κύριο στόχο τη δημιουργία συνεργασιών και δικτύων επικοινωνίας, τη βελτίωση και προώθηση της πολιτισμικής ποικιλομορφίας, τη κατανόηση ανάμεσα στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες και την ενίσχυση του διεθνούς διαλόγου και συνεργασίας. Στο πρόγραμμα Arts for Social Development, συμμετέχουν το British Council, το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, η Νορβηγική πρεσβεία και το Νορβηγικό Ινστιτούτο, το Σπίτι της Κύπρου και το Σουηδικό Ινστιτούτο.

Συνέντευξη του Πέρη Μιχαηλίδη στη Μάνια Ζούση για το κυριακάτικο φύλλο της εφημερίδας "Αυγή".

Το Beton7 ταξιδεύει...

Μετά τις τέσσερις παραστάσεις στον πολυχώρο +εργείο στη Λεμεσό της Κύπρου (15-16 Απριλίου "Μπετόν" του Τόμας Μπέρνχαρντ και 17-18 Απριλίου "Η Πείνα" του Κνουτ Χάμσουν), το Beton7 ταξιδεύει στο Black Box στη Θεσσαλονίκη.

«H Πείνα» του Κνουτ Χάμσουν

18 και 19 Μαΐου, στο BlackBox

To κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού Beton7, παρουσιάζει σε θεατρική διασκευή το λογοτεχνικό έργο του Κνουτ Χάμσουν «Η πείνα» με τον Πέρη Μιχαηλίδη, για 2 παραστάσεις στο BlackBox.

Υπόθεση

Ένας συγγραφέας περιπλανιέται στους δρόμους της Χριστιάνιας (σημερινό Όσλο) προσπαθώντας να επιβιώσει πουλώντας άρθρα σε εφημερίδες. Παλεύοντας καθημερινά με την πείνα, την εξαθλίωση και την κοινωνική ταπείνωση, διατηρεί την ακεραιότητά του παραμένοντας πιστός στις υπαρξιακές του αναζητήσεις.

Για τον συγγραφέα

Ο Κνουτ Χάμσουν είναι Νορβηγός μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ποιητής, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας (1920). Υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία της νεορομαντικής εξέγερσης του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα. Το έργο του επηρέασε πολύ σημαντικούς συγγραφείς όπως ο Μπέρνχαρντ, ο Μπέκετ και ο Μπουκόφσκι.

Για το έργο

Η «Πείνα», που γράφτηκε το 1890, είναι ένα από τα αδιαμφισβήτητα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Γραμμένο στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, το πιο δημοφιλές και πολυμεταφρασμένο έργο του Χάμσουν, είναι ένα έργο έντονα αυτοβιογραφικό, κλειστοφοβικό και κατά στιγμές αφόρητα ρεαλιστικό, με σαφείς επιρροές από το «Υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι. Αποτέλεσε τομή στην ιστορία της λογοτεχνίας γιατί μετατόπισε το βάρος της αφήγησης στην ψυχολογία του ήρωα και κατάφερε να διεισδύσει όσο λίγα στην απελπισία της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά και το μεγαλείο που κρύβεται μέσα σε αυτήν.

Σκοπός της παράστασης είναι να αναδειχθεί η αναγκαιότητα της αλληλεγγύης στις σημερινές κοινωνίες και η προοπτική της είναι να παρουσιαστεί και σε χώρους που δραστηριοποιούνται διάφορες συλλογικότητες.

Συντελεστές

Μετάφραση - Θεατρική Προσαρμογή: Αναστάσιος Βενέτης

Σκηνοθετική Επιμέλεια: Μαρία Μητροπούλου

Κοστούμια: Δέσποινα Χειμώνα

Ερμηνεύει: Πέρης Μιχαηλίδης

Παραστάσεις

18 και 19 Μαΐου 2015

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Διάρκεια παράστασης: 50’

Εισιτήρια: 10€, 5€ (φοιτητικό, ανέργων)

Πληροφορίες – κρατήσεις: 2310829254

Υπό την αιγίδα της Νορβηγικής Πρεσβείας και σε συνεργασία με το Νορβηγικό Ινστιτούτο Αθηνών.

Συνέντευξη στο Βασίλη Παπαβασιλείου

Προσέγγιση της παράστασης από τον Τάσο Αγγελίδη- Γκέντζο

Κριτική από τον Βαγγέλη Ραφτόπουλο

Μολιέρος "Σχολείο γυναικών- ότι είναι να γίνει ας γίνει"

Θεατρικές συνθέσεις 2014-15, Beton7

Ο ήρωας του Μολιέρου, Αρνόλφος, που επιθυμεί να παντρευτεί, υιοθετεί ένα αθώο κορίτσι υπο το φόβο της απιστίας και τότε συναντά την ηρωίδα του Βέντεκιντ στη νουβέλα ''Mine ha-ha ή Σωματική αγωγή νεανίδων''.

Η ηρωίδα στο έργο του Βέντεκιντ, που γράφτηκε το 1903, περιγράφει την εκπαίδευση ενός κοριτσιού σε ένα ιδιόρρυθμο οικοτροφείο θηλέων όπου οι μαθητευόμενες οδηγούνται στον κόσμο των ενηλίκων έχοντας προετοιμαστεί για να τον εξυπηρετήσουν ερωτικά. Σε αντίστιξη η ηρωίδα στο έργο του Μολιέρου, που γράφτηκε το 1662, «διδάσκεται» από τον μέλλοντα σύζυγό της τα συζυγικά της καθήκοντα- υποχρεώσεις.

Ο Μολιέρος κριτικάρει τον φαρισαϊσμό, την πνευματική χρεοκοπία και τον ωμό κυνισμό της αριστοκρατίας. Αποθεώθηκε από τα λαϊκά στρώματα, μισήθηκε από τους ευγενείς και αφορίστηκε από τον Πάπα.

Ο Βέντεκιντ ένας προφήτης μέσα σε μια εποχή σκοταδισμού και ήταν ο φόβος και ο τρόμος της γερμανικής μπουρζουαζίας. Τα έργα του θεωρήθηκαν καθαρή πορνογραφία γιατί τόλμησε να παρουσιάσει θέματα όπως η σεξουαλική απελευθέρωση και τα προβλήματα της εφηβείας, με αποτέλεσμα να απαγορεύονται ή να λογοκρίνονται υπερβολικά.

Ο Μολιέρος και ο Βέντεκιντ άσκησαν κριτική στα ήθη της εποχής τους, κυρίως στην υποκριτική συμπεριφορά των ανώτερων κοινωνικών τάξεων και οδηγήθηκαν ο πρώτος σε αλλεπάλληλες δικαστικές διαμάχες και διωγμούς και ο δεύτερος σε πολύμηνη φυλάκιση.

Συντελεστές

Μετάφραση - Ξένια Καπλάνη

Σκηνοθεσία - Πέρης Μιχαηλίδης

Κοστούμια - Δέσποινα Χειμώνα

Χορογραφία - Φένια Αποστόλου

Φωτογράφηση - Έφη Γούση

Βοηθός σκηνοθέτη – Μαρίτα Πέστροβα

Ερμηνεύουν

Λίνα Καλπαζίδου - Γρηγόρης Πατρικαρέας

Ημερομηνίες: 4,5,11,12,18,19,25,26 Μαΐου 2015

Ώρα έναρξης: 22:00

Διάρκεια Παράστασης: 50’

Τιμή Εισιτηρίου: 10€ Κανονικό & 5€ Φοιτητικό, Μαθητικό, Ανέργων

BETON7 | Πύδνας 7, Βοτανικός - Αθήνα 11855 | (στάση μετρό ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ) τηλ.2107512625

"Η Πείνα" του Κνουτ Χάμσουν

Φεβρουάριος- Μάρτιος 2015

Beton7

To κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού Beton7 παρουσιάζει σε θεατρική διασκευή το λογοτεχνικό έργο του Κνουτ Χάμσουν «Η πείνα».

Υπόθεση: Ένας συγγραφέας περιπλανιέται στους δρόμους της Χριστιάνιας (σημερινό Όσλο) προσπαθώντας να επιβιώσει πουλώντας άρθρα σε εφημερίδες. Παλεύοντας καθημερινά με την πείνα, την εξαθλίωση και την κοινωνική ταπείνωση, διατηρεί την ακεραιότητά του παραμένοντας πιστός στις υπαρξιακές του αναζητήσεις.

Συγγραφέας: Ο Κνουτ Χάμσουν είναι Νορβηγός μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ποιητής, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας (1920). Yπήρξε ηγετική φυσιογνωμία της νεορομαντικής εξέγερσης του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα. Το έργο του επηρέασε πολύ σημαντικούς συγγραφείς όπως ο Μπέρνχαρντ, ο Μπέκετ και ο Μπουκόφσκι.

Έργο: Η «Πείνα», που γράφτηκε το 1890, είναι ένα από τα αδιαμφισβήτητα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Γραμμένο στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, το πιο δημοφιλές και πολυμεταφρασμένο έργο του Χάμσουν, είναι ένα έργο έντονα αυτοβιογραφικό, κλειστοφοβικό και κατά στιγμές αφόρητα ρεαλιστικό, με σαφείς επιρροές από το «Υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι. Αποτέλεσε τομή στην ιστορία της λογοτεχνίας γιατί μετατόπισε το βάρος της αφήγησης στην ψυχολογία του ήρωα και κατάφερε να διεισδύσει όσο λίγα στην απελπισία της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά και το μεγαλείο που κρύβεται μέσα σε αυτήν. 

Σκοπός της παράστασης είναι να αναδειχθεί η αναγκαιότητα της αλληλεγγύης στις σημερινές κοινωνίες και η προοπτική της είναι να παρουσιαστεί και σε χώρους που δραστηριοποιούνται διάφορες συλλογικότητες.

Συντελεστές
Μετάφραση - Θεατρική Προσαρμογή: Αναστάσιος Βενέτης
Σκηνοθετική Επιμέλεια: Μαρία Μητροπούλου
Κοστούμια: Δέσποινα Χειμώνα

Ερμηνεύει: Πέρης Μιχαηλίδης


Yπο την αιγίδα της Νορβηγικής πρεσβείας και σε συνεργασία με το Νορβηγικό Ινστιτούτο Αθηνών.

Ο Hamsun υποστήριζε ότι η μοντέρνα λογοτεχνία θα πρέπει να περιγράφει τις ίντριγκες του ανθρώπινου νου, να καταγράφει «τον ψίθυρο του αίματος και τους μονολόγους του μυελού των οστών», όπως έχει γράψει. Γι’ αυτό θεωρείται ως η πλέον ηγετική φυσιογνωμία της Νέο- ρομαντικής εξέγερσης στη λογοτεχνία, που έγινε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. 
Ο Hamsun θεωρείται ο πιο σημαντικός και ο πιο καινοτόμος συγγραφέας των αρχών του 20ου αιώνα. Θεμελίωσε την λογοτεχνία της ψυχολογίας χρησιμοποιώντας- για πρώτη φορά- τεχνικές όπως η Ροή της συνείδησης (καταγραφή όλων των σκέψεων και των συνειρμών του ήρωα), ο Εσωτερικός μονόλογος, η υποκειμενικότητα της αφήγησης, οι αλλόκοτες σκέψεις και εισάγοντας στη λογοτεχνία τους παρείσακτους, περιπλανώμενους ήρωες που επιδεικνύουν τη διαφορετικότητά τους μέσα σε κλειστές μικροαστικές κοινωνίες.
Αποτέλεσε πρότυπο για πολλούς σημαντικούς ,μεταγενέστερους συγγραφείς όπως ο Thomas Mann (που θεωρούσε το Hamsun απόγονο του Ντοστογιέφσκι και του Νίτσε) , ο Franz Kafka, ο Henry Miller, ο Hermann Hesse, ο Ernest Hemingway, ο Thomas Bernhard, ο Samuel Becket, η Virginia Woolf, o Marcel Proust, o James Joyce και ο Charles Bukowski, ο οποίος ισχυριζόταν ότι ο Hamsun ήταν ο μεγαλύτερος συγγραφέας που έζησε ποτέ.
Ο ήρωας της «Πείνας»
Ο πρωταγωνιστής της «Πείνας», είναι ένας άνθρωπος με έντονες πνευματικές ανησυχίες, που έχει διαμορφώσει και ακολουθεί πιστά ένα ιδιαίτερο σύστημα αξιών που μοιάζει με έναν ιδιόρρυθμο κώδικα ιπποσύνης. Απορρίπτει και σαρκάζει το σύγχρονο τρόπο ζωής, την ειδωλοποίηση του χρήματος, τα μικροαστικά πρότυπα. 
Μοιάζει σα να διενεργεί ένα ακραίο κοινωνικό πείραμα χρησιμοποιώντας τον εαυτό του ως πειραματόζωο. Θέτει το ερώτημα «μπορεί ένας άνθρωπος να παραμείνει πιστός στις αξίες του όταν βρεθεί σε ακραίες συνθήκες σωματικής εξάντλησης και κοινωνικής περιφρόνησης;» και πιέζει το υποκείμενό του να απαντήσει «ναι». 
Ενσαρκώνει την αιώνια εσωτερική πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό οδηγώντας την σε μια ρεαλιστική μάχη ανάμεσα στις βιολογικές σωματικές ανάγκες και στη δύναμη του πνεύματος. Ενώ πένεται και πεινάει, δίνει τα τελευταία υπάρχοντά του για να βοηθήσει άπορα παιδιά και ζητιάνους, σκορπίζει τα ελάχιστα χρήματα που κερδίζει σα να μην του ανήκουν, σα να θεωρεί ότι είναι ντροπή να κατέχει το οτιδήποτε, αρνείται την ελεημοσύνη και προσπαθεί απελπισμένα να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του συχνά με τραγελαφικά αποτελέσματα. 
Θέλει να αποδείξει, πρώτα στον εαυτό του και ύστερα στους άλλους, ότι ο άνθρωπος αν το θελήσει, μπορεί να υπερβεί τους περιορισμούς του σώματος, μπορεί να υπερβεί τα ψεύτικα ιδανικά της ύλης, του χρήματος, της κοινωνικής καταξίωσης, του καθωσπρεπισμού και να υπηρετήσει ανώτερες αξίες, όπως αυτή της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας. Μοιάζει με μοναχό που όμως ασκείται μέσα στον κόσμο και παλεύει να τηρήσει τα χριστιανικά ιδεώδη ενώ την ίδια στιγμή αγανακτεί με το Θεό που δεν του συμπαρίσταται και που επιτρέπει στους ανθρώπους να ζουν βυθισμένοι στην πλάνη. 
Η πίστη του στην ανώτερη φύση του ανθρώπου αγγίζει τα όρια της εμμονής και της παραφροσύνης και τον καθιστά εξόριστο, ξένο για την κοινωνία και τα υλιστικά της πρότυπα, παλινδρομώντας από τη θλίψη στο θυμό και από την ταπεινοφροσύνη στη μεγαλομανία...

Αναστάσιος Βενέτης


Παρουσίαση της παράστασης στο ηλεκτρονικό περιοδικό allios

                                        

"Το Ξενύχτι" του Wallace Shawn

Beton7

Οκτώβριος, Νοέμβριος, Δεκέμβριος 2014

Πέντε πολυσχιδείς προσωπικότητες που συναντιούνται σε ένα πάρτυ, μοιράζονται μια ιδιότυπη συμφωνία, την ανοχή και την διασκέδαση άνευ όρων και ορίων. Ο καθένας βρίσκεται εκεί για να προσφέρει ένα δικό του σόου.

Nυμφομανιακές νευρώσεις, βουλιμικές διαταραχές, ισοπεδωτικός σαρκασμός και ναρκισσιστικές προβολές κυριαρχίας αποτελούν το ευφορικό παιχνίδι κατανάλωσης φαντασιώσεων του βραδινού κοκτέηλ-πάρτυ.

Μια παράσταση που πειραματίζεται με τις ακρότητες και τα όρια της ανθρώπινης φύσης. 

Τα έργα του Wallace Shawn, που ήταν αποκλεισμένα- εξαιτίας του περιεχομένου τους - για πολλά χρόνια από τις αμερικάνικες θεατρικές σκηνές, κατατάσσονται στο θέατρο του παραλόγου και περιγράφουν συνήθως συναισθηματικές και σεξουαλικές συγκρούσεις.

Ο Wallace Shawn χρησιμοποιεί το λόγο με τρόπο λυρικό και ταυτόχρονα βίαιο και τα έργα του όπως δηλώνει o ίδιος ‘’εκφράζουν την εσωτερική ζωή του ως μαινόμενο κτήνος’’.

Είναι ένας από τους αγαπημένους συγγραφείς του Royal Court που έχει ανεβάσει τα περισσότερα έργα του και ειδικά το «Ξενύχτι» δύο φορές. Στο πρώτο ανέβασμα του έργου στο Λονδίνο, το 1977, το Τμήμα Ηθών εισέβαλε στο θέατρο και παρέπεμψε όλη την παραγωγή στο Αγγλικό Κοινοβούλιο με την κατηγορία της πορνογραφίας.

Στην Αμερική το «Ξενύχτι» προκάλεσε αμηχανία και μούδιασμα γιατί είναι από τα έργα που θρυμμάτισαν το «αμερικάνικο όνειρο».

Συντελεστές παράστασης

Μετάφραση: Ξένια Καπλάνη

Σκηνοθεσία: Πέρης Μιχαηλίδης
Κοστούμια: Δέσποινα Χειμώνα
Βοηθός σκηνοθέτη: Λίνα Καλπαζίδου – Νικολέτα Δημοπούλου
Βοηθός ενδυματολόγου : Ευγενία Κοβότσου

Παίζουν: Αθηνά Αλεξοπούλου, Νίκη Λειβαδάρη, Ερατώ Πίσση, Χρήστος Τανταλάκης, Άρης Τσαμπαλίκας

                                            

Συνέντευξη του Πέρη Μιχαηλίδη στην Εφημερίδα των Συντακτών

Παρουσίαση της παράστασης στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Αλλιώς"

Beton, Thomas Bernhard- Οκτώβριος 2014

"Μπετόν" του Τ. Μπέρνχαρντ σε μετάφραση Αλέξανδρου Ίσαρη και ερμηνευτή τον Πέρη Μιχαηλίδη ξανά στο Beton7

Ημερομηνίες παραστάσεων: 8, 9, 15,16, 22, 23 Οκτωβρίου 2014
Ώρα: 21.00
Διάρκεια: 55 λεπτά

Μονόλογος ενάντια στον καθωσπρεπισμό
Και δυο λόγια για ένα μονόλογο που είδα στην ίδια σκηνή («Αυλαία») και με συγκίνησε, όπως με συγκινούν όλα τα έργα του συγγραφέα αυτού. Αναφέρομαι στο Μπετόν του Τόμας Μπέρνχαρντ που ερμήνευσε σε δική του σκηνοθεσία ο Πέρης Μιχαηλίδης.

Ο Μπέρνχαρντ έζησε και δούλεψε κοντά σε περιθωριακούς και λαϊκούς ανθρώπους, από τους οποίους επηρεάστηκε πολύ, κυρίως σε ό,τι αφορά το πολεμικό ύφος της γραφής του. Από νωρίς έκανε την επανάστασή του ενάντια στον καθωσπρεπισμό, τη χυδαία καθημερινότητα και τον αυστριακό εθνικισμό, για να καταλήξει σε ένα σύμπαν σκοτεινό, σχεδόν φοβιστικό, όπου τίποτα δεν στέκεται όρθιο, τίποτα δεν εκπέμπει ελπίδα, τουλάχιστο σε μια πρώτη ματιά. Όλα είναι υπό διωγμό και πρωτίστως οι θεσμοί (αλά Προυστ, Μπέκετ, Ντοστογιέφσκι).
Η γλώσσα του Μπέρνχαρντ είναι το σήμα κατατεθέν του. Γλώσσα γεμάτη μηρυκασμούς και αναμηρυκασμούς λέξεων και περιδινήσεις νοημάτων που στροβιλίζονται ζαλιστικά γύρω από την εκάστοτε βασική ιδέα. Μια γλώσσα ιδιόμορφη που εκπέμπει τη δική της μουσική, το δικό της παραλήρημα, που γλιστρά άλλοτε ανεπαίσθητα κι άλλοτε διά της σκόπιμης υπερβολής από το τραγικό στο κωμικό και η οποία, σε κάθε ταλάντωσή της, αφήνει να βγει ως δεσπόζουσα η εικόνα του θανάτου. Μια γλώσσα που σε πολιορκεί, σε εξουσιάζει, σε σημείο να αισθάνεσαι ότι κολυμπάς κάτω από το νερό σε μια μεγάλη πισίνα για πολλή ώρα και χρειάζεσαι κατεπειγόντως οξυγόνο.

Η περφόρμανς
Λιτός και συγκεντρωμένος ο Μιχαηλίδης κατάφερε να αποδώσει με αξιώσεις ένα δύσκολο μονόλογο (η ωραία μετάφραση του θεσσαλονικιού ποιητή Αλέξανδρου Ίσαρη, 1988). Δεν ήταν μια διεκπεραιωτική ανάγνωση, αλλά μια ερμηνεία στην οποία πίστεψε πρώτα από όλα ο ίδιος. Σαν να τη χρειαζόταν. Μέσα σε εξήντα λεπτά πέτυχε να σκιτσάρει αδρά όσο και ουσιαστικά, τις σκέψεις του ήρωα γύρω από ένα κόσμο που μισεί και αγαπά ταυτόχρονα. Με χιούμορ, όπου το επέβαλλε η αφήγηση, με τραγικό ύφος αλλού, με ειρωνεία, με περιπαιχτική διάθεση, έκανε ένα επιδέξιο σλάλομ στα δύσβατα μονοπάτια του Αυστριακού συγγραφέα, τον οποίο ο Ίταλο Καλβίνο αποκάλεσε το 1978, «το μεγαλύτερο συγγραφέα παγκοσμίως».

Σάβας Πατσαλίδης
Αγγελιοφόρος της Κυριακής
6/04/2013

Παρουσίαση της παράστασης στον ιστότοπο "Αλλιώς"

Παρουσίαση της παράστασης στο blog "Κουκιδάκι"

Beton, Thomas Bernhard

  Νοέμβριος -Ιανουάριος Beton7 και 
Μάρτιος 2014 Θέατρο Αυλαία Θεσσαλονίκη 

Μπετόν: ένας φιλοσοφικός μονόλογος έντονα αυτοβιογραφικός με χιουμοριστική τραγικότητα, κι ένας διαλογισμός πάνω στην ύπαρξη και το θάνατο. Μια ουσιαστική εξομολόγηση και μια συνεχής προσπάθεια επανάστασης ενός ήρωα που συγκρούεται μ' έναν κόσμο που μισεί και αγαπά ταυτόχρονα.

Μια παράσταση βασισμένη σε αποσπάσματα από το πεζογράφημα του Τόμας Μπέρνχαρντ "Μπετόν".

Συντελεστές
Μετάφραση: Αλέξανδρος Ίσαρης
Σκηνοθετική επιμέλεια: Μαρία Γίτσα
Video –φωτογράφιση: Νικόλας Σταυρόπουλος
Συνεργάστηκαν:  Αγγελική Γκαλμπένη - Κατερίνα Τσεσμετζή

Ερμηνεύει:  Πέρης Μιχαηλίδης

Τα πεζογραφήματα και τα θεατρικά έργα [του Τόμας Μπέρνχαρντ], είναι ιστορίες αρρώστων που κινούνται στα όρια της τρέλας και της αυτοκαταστροφής, καθώς πορεύονται προς το θάνατο. Η ζωή είναι θανατηφόρα αρρώστια και συνεπώς δεν έχει νόημα, ούτε ελπίδα. Είναι τραγική, όπως ταυτόχρονα είναι και γελοία. Όποιος το συνειδητοποιεί αυτό, νιώθει διπλά μόνος: από τη μία είναι αποκλεισμένος από την υποκριτική, αξιολύπητη κοινωνία, που ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος και την εξουσία κι από την άλλη είναι εγκλωβισμένος στο εγώ του, που δεν είναι σε θέση να του δώσει καμιάν απάντηση. Οι ήρωες του Μπέρνχαρντ απαιτούν την τελειότητα, γι’ αυτό και είναι εκ των προτέρων καταδικασμένοι να αποτύχουν.

                                                                                                                 HANNELORE OCHS

ΜΠΕΤΟΝ

Ο ήρωας του Τόμας Μπέρνχαρτ ζει μέσα από την αναστολή της επιθυμίας του. Αναπνέει μέσα από τη δυναμική συντήρηση της φαντασίωσης του, που δεν είναι άλλη από το αυτή που τον ωθεί στο να γράψει ένα μεγάλο έργο, ένα έργο ζωής, το έργο της ζωής του. Η διεκδίκηση του στόχου του αποτελεί παράλληλα και τον επίπονο ευνουχισμό του, αυτόν που σε κάνει να θες να τα βάλεις με τον πατέρα, αυτόν που σε κάνει να θες να μείνεις στην αγάπη της μητέρας. Η εξειδανικευμένη σκιά του πατέρα και η εξειδανικευμένη αγάπη της μητέρας είναι τα στοιχεία που του δένουν τα χέρια, που τον κάνουν να μην μπορεί να γράψει ούτε μία σελίδα, που τον κρατούν δέσμιο της πιο ελπιδοφόρας φαντασίωσης, της φαντασίωσης του να μην κάνεις τίποτα, μόνο να σκέφτεσαι πως να μην χάσεις ούτε σταγόνα φαντασίωσης. Και αυτό είναι οδυνηρό, γιατί φλερτάρει έμμονα με την απώλεια. Ο έρωτας του με την απώλεια είναι πιο δυνατός από οτιδήποτε άλλο. Είναι μία δυναμική μελαγχολία, μια τεράστια απόλαυση που συντηρεί το υποκείμενο μέσα σε ένα δυσθεώρητο, σιωπηλό, εσωτερικό άγχος. Τα τελετουργικά του πρωταγωνιστή μας δεν είναι ικανά να συγκρατήσουν αυτό το άγχος. Ούτε και η χημεία, η αγαπημένη του επιστήμη, είναι ικανή να τα βάλει με την έμμονη συντήρηση της ασθένειας που ο ίδιος ανατροφοδοτεί. Άγχος, αναστολή της επιθυμίας, δυναμική συντήρηση της φαντασίωσης, μπετόν, κρύο, θανατικό, ψυχρό μπετόν…κι’αν σπάσει? Αν φύγει η μοναξιά, αν φύγουν οι σκιές, σε έναν άνθρωπο που δεν παραληρεί γιατί αγαπάει την πραγματικότητα και δεν μπορεί να πραγματοποιήσει γιατί πια δεν θα έχει νόημα? Ελπίδα και Εμμονή: και τα δύο γράφονται με Ε

Εμμανουήλ Κωνσταντόπουλος

Κλινικός ψυχολόγος - ψυχαναλυτής

ΜΠΕΤΟΝ

Το μπετόν προκύπτει από τη συναρμογή ετερόκλιτων υλικών με τη βοήθεια μιας συγκολλητικής ουσίας συνθετικής προέλευσης. Ως υλικό είναι συμπαγές, αδιαφανές και διαθέτει το χαρακτηριστικό του να μονώνει αυτό το οποίο περιβάλλει. Ο πρωταγωνιστής του ομώνυμου μονολόγου του Τόμας Μπέρνχαρτ αισθάνεται ότι βάλλεται από δύο πλευρές : έξωθεν, από την αδελφή του, τη μοναδική εκπρόσωπο της οικογένειας που μοιάζει να δραπέτευσε από το οικογενειακό «μαυσωλείο» και του επισημαίνει πως το λάθος του είναι «που δεν κάνει πια περιπάτους»…ένδοθεν, από το ίδιο του το σώμα, που βασανίζεται από μια μυστηριώδη αυτοάνοση ασθένεια των πνευμόνων, την οποία ο ήρωας προσπαθεί να ανακουφίσει με τη συνδρομή της χημείας. Το πνεύμα του λαχταρά να εμπνευστεί, να δημιουργήσει, να ταξιδέψει, παραμένει όμως παγιδευμένο σε ένα σώμα έγκλειστο στους περιορισμούς των ψυχοσωματικών παθών του και σ’ ένα σπίτι που «δεν ήταν άδειο, αλλά νεκρό». Ο ήρωας «κατοικείται» από τους νεκρούς του. Είναι τόσο παθιασμένα ταυτισμένος μ’ αυτούς, που δεν μπορεί να έχει την απειροελάχιστη απόσταση που θα άνοιγε μια χαραμάδα στην «μπετόν αρμέ» (η λέξη προς λέξη μετάφραση από τα γαλλικά θα ήταν «οπλισμένο σκυρόδεμα») μελαγχολία του. Ο τσιμεντένιος τοίχος αποτελεί συγχρόνως το έρεισμα που απαλύνει το άγχος του και την αμυντική γραμμή που – ανεπαισθήτως;- τον αποκλείει από τον κόσμο. Όπως στα όνειρα οι ονειρικές σκέψεις εμφανίζουν εικόνες στη θέση άλλων εικόνων, χώρους στη θέση άλλων χώρων, που λανθάνουν, ο ήρωας μεταφέρεται σ’ ένα ονειρικό ταξίδι σ’ έναν άλλον τόπο, ξένο και μακρινό, όπου αλλόκοτες φιγούρες διαδέχονται η μια την άλλη σ’ ένα χορό θανάτου κι ενταφιάζονται κάτω από τσιμεντένιες πλάκες. Το παραλήρημα «θα ήταν μια κάποια λύσις». Μια λύση που θα μπορούσε ίσως να θραύσει το μπετόν, διασκορπίζοντας τα στοιχεία που το συνέθεσαν. Η πιθανή οδός διαφυγής υποδεικνύεται από τον ίδιο τον αφηγητή, όταν λέει πως έτρεξε στο τρελοκομείο που συνόρευε με το νεκροταφείο να καλέσει από κει ένα ταξί, «γιατί από το νεκροταφείο κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον». Όμως ο ήρωας του Μπέρνχαρτ δεν παραληρεί. Για ακόμα μια φορά, μέσα στη σιγουριά της επανάληψης, καταπίνει βιαστικά τα χάπια του και πέφτει για ύπνο…

Ατσαλάκη Αμαλία

Ειδική Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτριας Μέσω Τέχνης

Συνέντευξη στον "Αγγελιοφόρο"

Κριτική του Σάββα Πατσαλίδη στον "Αγγελιοφόρο της Κυριακής"

Συνέντευξη του Πέρη Μιχαηλίδη στην Ελένη Σκάρπου για το ηλεκτρονικό περιοδικό "Think Free.gr"

 

''Μία Χώρα χωρίς Λέξεις'' της Dea Loher

Beton7 Νοέμβριος 2013

Το Beton7 παρουσιάζει το θεατρικό έργο της Ντέα Λόχερ "Μια Χώρα χωρίς Λέξεις" το οποίο ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μόναχο το 2007 και ακολούθησαν παραστάσεις σε πολλές χώρες της Ευρώπης.

Μία εικαστικός αποφασίζει να εγκαταλείψει τον δυτικό πολιτισμό και ν’ αναζητήσει τις αξίες της ζωής αλλά και της τέχνης στην εμπόλεμη Καμπούλ. Τα παγιωμένα πιστεύω, οι πεποιθήσεις και μία απόλυτα δομημένη ζωή ανατρέπονται τη στιγμή που έρχονται αντιμέτωπες με σκηνές βίας και εικόνες πρωτόγνωρης φρίκης από τη ζωή των ανθρώπων στο Αφγανιστάν.

Η τέχνη συναντά τον πόλεμο σ´ αυτήν την εσωτερική παραβολή.

Πόλεμος, έρημος, σώματα γυμνά-νεκρά και στιγμές ανείπωτης απελπισίας σε ''Μία Χώρα χωρίς λέξεις”.

Η Ντέα Λόχερ μέσα από τον ποιητικό ρεαλισμό που εκφράζεται με παραληρηματικό τρόπο και χιούμορ σχολιάζει τη φρίκη του πολέμου και τη θέση του καλλιτέχνη απέναντι σ' αυτόν.

Συντελεστές

Μετάφραση: Αγγελική Γκαλμπένη

Σκηνοθεσία - Διασκευή: Πέρης Μιχαηλίδης

Β. Σκηνοθέτη: Κατερίνα Τριχιά

Video: Lara

Μουσική επιμέλεια - Φωτισμοί: S. Thomas

Παίζουν: Βαλέρια Χριστοδουλίδου, Μαρία Γίτσα

Μια Χώρα χωρίς Λέξεις

Παραστάσεις Δεκέμβριος - Ιανουάριος

Παρασκευή & Σάββατο

Πρεμιέρα: Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013

MACBETH– Rock and Roll never dies

Θεατρικές Συνθέσεις ΙΙ
Beton7 Μάρτιος 2013

Τo Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού Βeton7 διοργανώνει από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Ιούλιο 2013, το δεύτερο φεστιβάλ με τίτλο “Θεατρικές  Συνθέσεις” με βάση τα έργα του Σαίξπηρ.

Το Θέατρο Μηχανή και ο Πέρης Μιχαηλίδης παρουσιάζουν τη σκηνική σύνθεση

MACBETH-Rock and Roll never dies. 



Εξουσία και εξαθλίωση. Φόνοι ψυχής που εκκρεμούν. Μία στιγμή 'τραγικού' σε μία παράλογη 'σκηνή'. 

Πάνω σε κείμενα του Σαίξπηρ και του Χάινερ Μύλερ,μία απόπειρασπονδυλωτής αποδόμησης της εξουσίας και της θεατρικής σύμβασης.

Χτύπημα στον ύπνο.



Στην παράσταση περιλαμβάνονται:

Μάκβεθ του Σαίξπηρ (μετάφραση Γιώργος Χειμωνάς), 

Μάκβεθ του Χάινερ Μύλερ (μετάφραση Αγγελική Γκαλμπένη),  

‘Το μονοπάτι’ του Μάρτιν Χάιντεγκερ. 

Συντελεστές

Σκηνική σύνθεση: Λεωνίδας Παπαδόπουλος
Σκηνοθεσία: Πέρης Μιχαηλίδης
Κοστούμια: Δέσποινα Χειμώνα
Χορογραφία: Τατιάνα Μύρκου
Video: Ανθή Τσιρούκη, , Αντρέας Μαργιολάς, Βασίλης Καρούτζος
Φωτογράφιση: Νικόλας Σταυρόπουλος
Β.Σκηνοθέτη: Ζαφειρία Δημητροπούλου Del Angel
Συνεργάστηκαν: Αγγελική Γκαλμπένη - Άγγελος Πέτροβας

Παίζουν: Βαλέρια Χριστοδουλίδου - Ναταλία Καλημερατζή - Ζαφειρία Δημητροπούλου Del Angel

Ευχαριστούμε θερμά τον Λουκά Δημητρέλλο, τον Μαξ Καλημερατζή και την Κωνσταντίνα Κρίγκου.



MACBETH – Rock & Roll never dies

Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα και Τρίτη : 11, 12, 18, 19, 25, 26 Μαρτίου και 1 & 2 Απριλίου
Ώρα έναρξης: 21:00 & 22:00

                                      

Ποδήλατο στο χωριό (Village Bike) της Penelope Skinner

Beton7 Δεκέμβριος 2012

Το Beton7 παρουσιάζει το ''νέο αίμα'' του Royal Court

“Ποδήλατο στο χωριό” της Penelope Skinner

Ένα νεαρό ζευγάρι , ο Τζον και η Μπέκυ, καταφεύγουν σε ένα χωριό έξω από την πόλη περιμένοντας το πρώτο τους παιδί. Ο Τζον αφιερώνεται στα βιβλία εγκυμοσύνης που διαβάζει παραμελώντας την Μπέκυ. Οι ερωτικές της ανησυχίες  σε συνδυασμό με τους περίεργους “υπερπροστατευτικούς” γείτονες του χωριού μετατρέπουν την ολόλευκη, αρχικά, κωμωδία σε σκοτεινό εφιάλτη. 

Το “Ποδήλατο στο χωριό” (“The Village Bike”) της Penelope Skinner ανέβηκε για πρώτη φορά στο Royal Court Theatre του Λονδίνου με μεγάλη επιτυχία και η συγγραφέας απέσπασε τα βραβεία George Devine Award και το Evening Standard Award του πιο υποσχόμενου θεατρικού έργου το 2011.

Συντελεστές
Μετάφραση:                  Αγγελική Γκαλμπένη

Σκηνοθεσία:                   Πέρης Μιχαηλίδης

Κοστούμια:                    Αλεξία-Γκλόρια Σαπέρα 
Μουσική επιμέλεια
και Β. σκηνοθέτη:           Ανθή Τσιρούκη

Φωτισμοί:                      Scott Thomas

Φωτογράφιση:                Νικόλας Σταυρόπουλος  

Β. Ενδυματολόγου:          Κέλλυ Νικολάου

Παίζουν:

Σπύρος Περδίου, Νίκη Λειβαδάρη, Ναταλία Καλημερατζή, Ορέστης Τρίκας, Ανθή Τσιρούκη 

Διάρκεια Παραστάσεων: 
11 Δεκεμβρίου 2012  - 29 Ιανουαρίου 2013
                                    

                                  Παρουσίαση της παράστασης στο site "Κουλτουρόσουπα"

“EUROPA..” | Performance του Πέρη Μιχαηλίδη

Beton7 Μάιος 2012

Στην Ευρώπη που παραπαίει και βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση είναι αφιερωμένη η περφόρμανς “EUROPA..”

Θραύσματα από κείμενα του Χ. Μύλλερ - Δ. Δημητριάδη - Ν. Ριβέρα - Μ. Ντυράς, μοτίβα από τη rock μουσική, εικόνες ερειπίων από βομβαρδισμούς, εικαστική-χορευτική παρέμβαση στη διάρκεια της περφόρμανς, συμμετέχουν σε μια σύνθεση όπου καταργούνται τα όρια μεταξύ των τεχνών, όπως ορίζεται στο Κίνημα των Μικτών Μέσων.

Συμμετέχουν: Ραφίκα Σαουίς, Νικολίτσα Αγγελακοπούλου, Ηλίας Πούλος, Δήμητρα Χαραλάμπους, Πάρης Μπάκας.

Συνεργάστηκαν: Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Jesus-Δέσποινα, Scott Thomas, Λουκάς Δημητρέλλος.

Φωτογράφιση- Βίντεο : Νικόλας Σταυρόπουλος       

Παραστάσεις: Δευτέρα 14 & Τρίτη 15 Μαίου, 2012

Έναρξη: 20.30 Λήξη: 23.30 | Διάρκεια περφόρμανς 35 λεπτά κάθε φορά

Είσοδος ελεύθερη